Galatasaray Ajax ile maç yapıyor. Bazılarının çok da aşina olmadığı ve sadece Galatasaray maçları vesile ile dinleyebildikleri Şampiyonlar Ligi müziği çalınırken bir çocuk 6-0 işareti yapıyor. Fenerbahçe taraftarları zafer sarhoşluğuna kapılıyor. Sanki dev bir maçı kazanmışlar, rakibi perişan etmişler, kupAda final oynuyorlar. Galatasaray’ın Ajax zaferini gölgelemek için bir çocuğun parmak uçlarından pay almaya çalışanlar var. Çocuğun da orada rast gele bulunmadığı, Fenerbahçeli eski bir yöneticinin yeğeni olduğu ortaya çıktı. O da ayrı bir mesele.
İnsanın elinde kazandığı zaferleri olmayınca geçmiş zamanla gönül eğlendirebilir. Bu çok normal. Ben buna “geçmişe sarılma sendromu” adını koydum.
Galatasaray şampiyon oluyor. Cevap: Ama olsun, biz onları 6-0 yenmiştik.
Galatasaray Ziraat Kupası’nı alıyor. Cevap: Ama olsun, biz onları bir zamanlar 6-0 yenmiştik.
Galatasaray Şampiyonlar Ligi’nde galibiyetler alıyor. Cevap: Biz var ya bundan yıllar önce onları 6-0 yenmiştik.
Galatasaray Osimhen’i alıyor. Cevap gecikmiyor. Olsun, biz onları 6-0 yenmiştik.
Geçmişin başarıları ile övünenler bugün ortaya çok da büyük işler koyamayanlardır. Geçmiş yaşandı bitti. Bugüne bakmak gerek.
Beşiktaş sezon başında Galatasaray’ı 5-0 yenmişti. Sonuç: Şampiyon Galatasaray.
Çocuklara seremonilerde şekil yaptırarak olmuyor bu işler. Bugün anlatacak başarınız ve hikâyeniz olsun.